Zelek Jerzy

Burmistrz Miasta i Gminy Rawicz

Walus Władysław

Organista Parafii Św. Andrzeja Boboli

Walkowiak Antoni

Prof. Liceum Ogólnokształcącego w Rawiczu i Nauczyciel w Szkole Podstawowej Nr 6 w Rawiczu

Superczyńska Lidia

Nauczyciel w Zespole Szkół im Jana Pawła II

Skupin Bogdan

Starszy Cechu Rzemiosł Różnych w Rawiczu - Mistrz Piekarski

Skicki Józef

Dyrektor Miejskich Zakładów w Rawiczu

Urodzony 11. lipca 1899r. w Duisburgu, w polskiej rodzinie emigrantów, należał do polskiej organizacji zrzeszających mniejszość polską w Niemczech. Podjął pracę zawodową i jednocześnie płatne studia politechniczne (na terenie Niemiec) z zakresu maszynoznawstwa i budowy maszyn, uzyskując dyplom ukończenia szkoły wyższej i tytuł inżyniera. Z zamiłowania kształcił się też muzycznie (gra na skrzypcach). Swoją wiedzę specjalistyczną , szczególnie z zakresu nowości technicznych poszerzał przez cały czas pracy zawodowej. Publikował wiele artykułów do ogólnopolskich pism technicznych i regionalnych czasopism. Zdj. Gazownia 1931 r. Objął stanowisko dyrektora Zakładów Linza i Zakładów Miejskich (gazownia, elektrownia, wodociągi) w Rawiczu. W dniu 19. stycznia 1932r.w kościele pw.św.Wojciecha w Poznaniu zawarł sakramentalny związek małżeństwa z Heleną. Małżonkowie doczekali się trzech córek. We wrześniu 1939r, po wysiedleniu przez okupanta wszystkich mieszkańców Rawicza do Generalnej Guberni jako, specjalista i ostatni ewakujący się mieszkaniec, wykonując rozkaz Wojsk Polskich w obecności oficera tychże Wojsk odłączył wszystkie urządzenia stanowiące infrastrukturę techniczną Rawicza (prąd, wodę , gaz). Czynność tę wykonał z narażeniem życia. Szczęśliwie udało im się wydostać z miasta już zajmowanego przez wroga. Niemieccy okupanci weszli do Rawicza całkowicie pozbawionego prądu, gazu i wody. To skutkowało wysłaniem przez SS listu gończego z nakazem aresztowania Józefa Skickiego. Był poszukiwany przez cały czas okupacji. Podczas okupacji wraz z całą rodziną udzielali w ramach swoich możliwości pomocy i wsparcia jeńcom angielskim zatrudnionym przez władze okupacyjne w miejscu ich pobytu na przedmieściach Poznania. Biegła znajomość języków obcych, o czym jeńcy mieli okazję się przekonać skutkowała niespodziewaną wizytą, pod osłoną nocy zwiadowców alianckich, których celem były czynności rozpoznawcze przed podjęciem precyzyjnego nalotu i zbombardowania niemieckiego lotniska. „ W 1941 niemieckie władze zlokalizowały na Krzesinach fabrykę Focke-Wulfa, przy której znajdowało się lotnisko. Zakłady w 1944 stały się celem nalotów amerykańskiego lotnictwa bombowego.”(dane z netu) Ta pomoc i rozmowa ze zwiadowcami alianckimi groziła co najmniej wywiezieniem całej rodziny do obozu koncentracyjnego. „ W dniu 9.04.1944r. na zakłady Focke Wulf alianci dokonali nalotu bombowego. Główne uderzenie wykonały amerykańskie samoloty B-17. (…) Alianci nalot powtórzyli w dniu 29.05.1944r. ( był to drugi dzień Zielonych Świątek ), mając dokładne informacje o lokalizacji poszczególnych montowni. Celem nalotu było także lotnisko oraz stacja kolejowa i węzeł kolejowy. Fabryka na terenie Krzesin została prawie doszczętnie zniszczona”(https://www.polot.net/pl/lotnisko_w_krzesinach_2011r Dzięki precyzji bombardierów z okolicznych mieszkańców w wyniku nalotu nikt nie ucierpiał. To że Józef Skicki przeżył wraz z rodziną okrutny czas okupacji można tylko zawdzięczać Opatrzności Bożej. Cała rodzina wraz z małymi dziewczynkami każdego dnia na kolanach żarliwie, w długiej modlitwie prosiła Boga o ochronę. Józef Skicki cudem uniknął rozstrzelania przez okupanta oraz zadenuncjowania władzom okupacyjnym miejsca pobytu. Po wojnie, na podstawie obowiązujących decyzji ówczesnych władz nakazujących wszystkim fachowcom i specjalistom powrót na miejsca pracy sprzed wojny, Józef Skicki powrócił na swoje stanowisko. Mimo różnych i ustawicznych trudności jakie stwarzały nowe władze komunistyczne, długie lata kierował miejskimi zakładami.m.in. Rawickim Zakładem Mechanicznym i Odlewnią Żeliwa; potocznie nazywany Linzem od nazwiska założyciela. „Z dniem 6 marca 1945 r. dyrektorem fabryki został Józef Skicki, doświadczony fachowiec branży gazowniczej, dotychczasowy dyrektor Gazowni Miejskiej w Rawiczu. Od 1 grudnia 1954 r. do 31 grudnia 1956 r. funkcję dyrektora zakładu sprawował Zbigniew Karpiński. Następnie stanowisko dyrektora zostało powierzone ponownie Józefowi Skickiemu, który sprawował je do 31 stycznia 1961r.”( materiały ze str.inter,Zakład Urządzeń Gazowniczych "Gazomet" w Rawiczu). Szczególnie zaangażowany w odbudowę i rozbudowę zakładów. (m.in.Rawicz, Bojanowo). Praca to był jego priorytet. Był bardzo cenionym specjalistą. Współzałożyciel i długoletni opiekun orkiestry dętej. Za swoją pracę zawodową i społeczną otrzymywał wiele wyróżnień, m.in. srebrny Krzyż Zasługi. Oddany całym sercem pracy zawodowej, miastu i rodzinie. Powszechnie był znany jako „Dyrektor Skicki”, albo „inżynier Skicki”, bardzo szanowany i darzący szacunkiem dosłownie każdego. Zmarł nagle podczas wykonywania obowiązków związanych z pracą zawodową w dniu 18. stycznia 1964r. w Rawiczu. Uroczystości pogrzebowe celebrował w obecności kocelebransów przyjaciel rodziny ks.Stanisław Kostka Fołczyński, ówczesny ksiądz proboszcz parafii Chrystusa Króla i Zwiastowania NMP. Odprowadzony na miejsce spoczynku na Parafialny Cmentarz w Rawiczu z należnymi honorami przy współudziale m.in. swojej ukochanej orkiestry dętej i mieszkańców całego miasta.

Sierpowski Jan

Starszy Cechu Rzemiosł Różnych w Rawiczu

Olszewski Jan

Dyrektor Gospodarstwa Pomocniczego Zakładu Produkcyjnego przy Zakładzie Karnym w Rawiczu

Okrasiński Wojciech

Profesor na Wydziale Matematyki Politechniki Wrocławskiej

Śp. Prof. Wojciech Okrasiński 1950 – 2020 „Niezwykle prawy, niezwykle uczciwy, niezwykle pogodny, zawsze uśmiechnięty i niezwykle skromny” - takie słowa usłyszałem o zmarłym w sobotę 06 czerwca 2020 r. naszym parafianinie Śp. Wojciechu Okrasińskim – profesorze na Wydziale Matematyki Politechniki Wrocławskiej. Słowa te powiedział kolega szkolny Śp. Wojciecha Okrasińskiego. Śmierć przyszła nagle, niespodzianie, na ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego koło Biedronki w południe, ale znając Śp. Wojciecha można powiedzieć, że zawsze był gotów aby stanąć przed Panem Bogiem. Śp. Wojciech Okrasiński urodził się 27 marca 1950 r. w Rawiczu. W całym życiu był związany z naszym miastem. Tutaj został ochrzczony, przystąpił do I Komunii Św. uczęszczał do Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego. W Rawickiej Farze zawarł Sakramentalne małżeństwo z żona Teresą 07 stycznia 1984 r., nowożeńców pobłogosławił Ks. prob. Alfons Salewski – nasz ówczesny ks. proboszcz. W życiu zawodowym poświęcił się pracy naukowej na wyższych uczelniach w Zielonej Górze i Politechnice Wrocławskiej, przebywał na kontraktach naukowych na uczelniach zagranicznych. Tutaj pragnę wspomnieć taki miły szczegół, gdy był przez 4 lata w Hiszpanii, nawiązał kontakt w parafią gdzie mieszkał, zaprzyjaźnił się z tamtejszymi duszpasterzami. Pamiętam jak przyjechał do mnie do Kaczkowa z księdzem z Hiszpani, pragnąc Mu pokazać jak wygląda praca duszpasterska w parafii wiejskiej i duszpasterstwo w Zakładzie Karnym w Rawiczu. Będąc poza granicami naszej Ojczyzny dawał świadectwo swojej wiary, jakże potrzebne tam gdzie chrześcijańskie korzenie obumarły, prosił o taką postawę nas Polaków Św. Jan Paweł II gdy Polska wchodziła do Unii Europejskiej. Śp. Wojciech bardzo kochał swoja Rodzinę, to była radość Jego życia, cieszył, że córka Hania jest w stanie „błogosławionym” prosił o modlitwę w intencji tego dzieciątka. Pogrzeb Śp. Wojciecha Okrasińskiego był w piątek w oktawie Bożego Ciała 12 czerwca – Msza Św. pogrzebowa została odprawiona w kościele Św. Andrzeja Boboli a po niej pogrzeb na rawickim cmentarzu. Poniżej zamieszczamy słowa Ojca Józefa z Goruszek, którzy był przewodnikiem duchowym Śp. Wojciecha Okrasińskiego: W liturgiczne „wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę” odszedł do Boga Jego wierny sługa profesor Wojciech Okrasiński. „Stanął przed Stwórcą i przed swoim Bogiem, On go z miłości wezwał do istnienia. Tchnął swego Ducha, stworzył na swój obraz, Jak własne dziecko znał go po imieniu”. Jednym z przewodników duchowych Śp. Wojciecha był wielki myśliciel katolicki Jean Guitton, który czytając kiedyś Biblię zadał sobie pytanie, co znaczą te słowa, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz ? „Nie sądzę – odpowiedział sobie – żebyśmy byli stworzenia podobieństwo Boga: jesteśmy obrazem Boga … Tak jak hologram zawiera całość w każdej swej części, każda ludzka istota jest obrazem Bożej całości. Obraz holograficzny ma pewną bardzo interesującą właściwość. Weźmy na przykład zwykłe zdjęcie wieży Eiffla. Jeśli przedrzemy negatyw tego zdjęcia na pól i wywołamy tylko jedną połówkę, to oczywiście otrzymamy tylko połowę obrazu wieży Eiffla. Inaczej jest w przypadku obrazu holograficznego. Choć to się wydaje dziwne, kiedy oderwany kawałek negatywu holograficznego umieścimy w wiązce promieni laserowych, otrzymamy nie „część” obrazu, lecz cały obraz. Nawet wtedy, gdy negatyw zostanie podarty na strzępy, każdy najmniejszy kawałek będzie zawierał całość obrazu. Ukazuje nam to bardzo wyraźnie, że nie ma jednoznacznej odpowiedniości pomiędzy kawałkami (lub częściami) oryginału i jego obrazem holograficznym, jak to jest w wypadku negatywu zwykłej fotografii. Całość obrazu jest rejestrowana na płytce holograficznej wszędzie, tak, że każda jej część odzwierciedla całość” (por. Jean Gitton, Bóg i nauka, 1991, 1994 WAM s. 102) „Dziś jego duszą w ręce Twe powierzam, mój Stworzycielu i najlepszy Ojcze. Do domu wracam, jak strudzony pielgrzym, a Ty z miłością przyjmij go z powrotem”. Zapowiedź z Apokalipsy Św. Jana zrealizowała się w życiu Sp. Wojciecha już właśnie. Przyszedł do niego Ten, który jest Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec, aby odpłacić Mu za jego pracę (Ap 22, 12-13). Również i za ten koszyk truskawek, który niósł w sobotę 6 czerwca do domu. „Tułaczka jego już dobiegła kresu, dla jego oczu słońce ziemi zgasło. W Tobie, mój Panie, znajdzie pokój wieczny, (…) będziesz dla niego nie gasnącym światłem”. Sprawy, które były ważne dla niego, to między innymi: Bóg, Honor, Ojczyzna i Rodzina, Krzyż i Ewangelia, Sakramenty Kościoła, a w tym cotygodniowa spowiedź i rozmowa duchowa, prawie codzienna Eucharystia z Komunią Świętą, słowo Boże i modlitwa – w tym różaniec – Błogosławiona Dziewica Maryja i Św. Antoni Padewski, chrześcijańska odwaga, matematyka, spotkania ze światowymi gigantami matematyki, ze studentami i ludźmi słabymi intelektualnie na płaszczyźnie wzajemnego poszanowania, kultura osobista, dobroć i miłosierdzia. I nie na samym końcu – to fascynacja profesora matematyki myślą cystersów z XIII wieku, którzy stworzyli Stawy Milickie oraz jego troska o ich dalszy los, a w tym szczególnie o los karpia; oczarowanie Św. Franciszkiem z Asyżu jako mężem Bożym, pokornym i ubogim, jako trubadurem Boga i działa stworzenia oraz jego udział jako matematyka w umacnianiu katolickiej ekologii w najbliższym środowisku. Z papieżem Franciszkiem widziała, jak „ziemia protestuje z powodu zła, jakie jej wyrządzamy nieodpowiedzialnym wykorzystywaniem i rabunkowa eksploatacją dóbr, które Bóg w niej umieścił. Nasze własne ciało zbudowane jest z pierwiastków naszej planety, jej powietrze pozwala nam oddychać, jej woda ożywia nas i odnawia” (por. Franciszek, Encyklika Laudato si, Rzym, 24 V 2015, 2). „Pochwalony bądź, Panie mój, ze wszystkimi stworzeniami, szczególnie z braćmi i siostrami: słońcem, księżycem i gwiazdami, wiatrem, powietrzem i chmurami, woda, ogniem oraz siostrą i matka ziemią (Św. Franciszek z Asyżu) i ze Śp. bratem Wojciechem. „Dziś moją duszę w ręce Twe powierzam, mój Stworzycielu i najlepszy Ojcze. Do domu wracam, jak strudzony pielgrzym, a Ty z miłością przejmij mnie z powrotem. Wstyd mnie ogarnia, ze przed Toba stanę, tak niepodobny, Boże mój, do Ciebie. Nie karz mnie za to zbyt surowym sądem, rozpoznaj, Ojcze, swoje dziecko we mnie”. Amen.

Oborski Ks. Piotr

Więzień Polityczny okresu stalinowskiego

Ks. Piotra Oborskiego – aresztowany, skazany i zamęczony w tzw. Prowokacji Wolbromskiej” Na naszym Cmentarzu Parafialnym wśród wielu grobów więźniów politycznych okresu stalinowskiego zamęczonych w rawickim więzieniu w tym czasie jest grób Śp. Ks. Piotra Oborskiego. W tzw. procesie wolbromskim, który toczył się w styczniu 1951 r. przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Krakowie, ks. Piotr Oborski, fałszywie oskarżony o działalność antypaństwową, został skazany na dożywocie. Maltretowany przez obsługę więzienia przetrwał rok. Ks. Piotr Oborski urodził się 10 lutego 1907 r. we wsi Jastrzębiec koło Stopnicy na Kielecczyźnie, w wielodzietnej rodzinie rolniczej. W rodzinnej miejscowości ukończył szkołę powszechną, później uczęszczał do prywatnego gimnazjum w Stopnicy, a następnie szkoły średniej w Równem na Wołyniu. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1926 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach. Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwcu 1931 r., po czym rozpoczął pracę duszpasterską jako wikariusz, kolejno w Sułoszowej, Miechowie i Kijach. W 1935 r. podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, zakończone cztery lata później obroną pracy doktorskiej, po czym powrócił do Kielc.Na początku okupacji niemieckiej w kieleckim seminarium wykładał psychologię empiryczną, kosmologię i historię filozofii, był też prefektem kleryków. Po reorganizacji zarządu seminarium i zniesieniu stanowiska prefekta wiosną 1941 r. na własną prośbę objął probostwo w Bolminie koło Chęcin. Tu nawiązał kontakt z miejscowymi partyzantami, pełniąc posługę wśród żołnierzy AK, którzy ukrywali się w pobliskich lasach. W ramach działalności w podziemiu wykładał na powstałym w Kielcach konspiracyjnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Tajne nauczanie prowadził również w samym Bolminie. Po wojnie, w czerwcu 1945 r. powrócił do Kielc, a rok później udał się do Warszawy, gdzie przyjął stanowisko asystenta na tamtejszym uniwersytecie. Dał się wówczas poznać jako przeciwnik komunizmu, gdy na rozpoczęcie roku akademickiego 1947/48 wygłosił w jednym z kościołów kazanie dla studentów, za co spadła na niego krytyka ze strony władz. W lipcu 1948 r. został mianowany administratorem parafii w Wolbromiu i prefektem miejscowego gimnazjum i liceum. W krótkim czasie zdobył zaufanie i szacunek u parafian za wierność zasadom wiary i za nieukrywany opór wobec komunistycznej ateizacji. Dla przykładu, podczas procesji w uroczystość Wszystkich Świętych nie dopuścił do udziału w niej osób niosących sztandary PPS i PPR. W pierwszej połowie 1950 r., zatrzymano około 400 osób, akt oskarżenia przedstawiono 80. W gronie aresztowanych znaleźli się ks. Piotr Oborski oraz jeden z jego wikariuszy, ks. Zbigniew Gadomski, fałszywie oskarżeni o „dążenie do zmiany przemocą ustroju Polski Ludowej oraz podżeganie do zabójstwa czternastoletniego chłopca”. W czasie śledztwa przetrzymywani byli w więzieniu przy ul. Montelupich w Krakowie. W tym czasie funkcjonariusze UB terrorem nakłaniali matkę zamordowanego, by w zeznaniach obciążyła współwiną ks. Piotra Oborskiego. Pokazowy proces odbył się przed miejscowym Wojskowym Sądem Rejonowym w styczniu 1951 r., przewodniczącym składu sędziowskiego był ppłk Julian Polan-Haraschin, oskarżycielem – mjr Henryk Ligięza. Sądzono łącznie 10 osób, w tym dwóch księży. W wydanym wyroku sąd skazał: 3 osoby zostały skazane na karę śmierci, 5 spośród oskarżonych na dożywocie, 46 otrzymało kary pozbawienia wolności do lat 15. Ks. Oborski, jako jeden ze skazanych na dożywocie, 01 czerwca 1951 r. trafił do Zakładu Karnego w Rawiczu. Przebywał w ciężkich warunkach, często bez żadnego powodu zamykano go w karcerze. Zmarł 18 czerwca 1952 r. w szpitalu miejskim w Rawiczu. Zarząd więzienia w oficjalnym dokumencie wymienił jako przyczynę śmierci zapalenie otrzewnej. Świadkowie ostatnich dni życia kapłana twierdzą, że został brutalnie pobity. W 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie stwierdził nieważność wyroku byłego WSR w Krakowie, dokonując tym samym rehabilitacji ks. Piotra Oborskiego oraz ks. Zbigniewa Gadomskiego.

Mikołajewicz Stanisław

Kawaler Krzyża Niepodległości

Mikołajewicz Stanisław (1901-1919) – powstaniec wielkopolski, jeden z najmłodszych działaczy polskiego ruchu niepodległościowego na ziemi rawickiej. Urodził się 20 kwietnia 1901 roku w Rawiczu, w rodzinie rolników Marcina i Michaliny z Popielasów. Rodzice posiadali gospodarstwo rolne przy ulicy Zakątnej (obecnie ul. S. Mikołajewicza). Ukończył miejscową szkołę powszechną. Od 1918 roku Mikołajewicz był związany z tajną polską organizacją niepodległościową, zajmował się m.in. pozyskiwaniem broni dla członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jako kurier wyjeżdżał do Berlina. W momencie wybuchu powstania wielkopolskiego, 27 i 28 grudnia 1918 r., uczestniczył w walkach ulicznych w Poznaniu, następnie wrócił do rodzinnego domu w Rawiczu. Niektóre opracowania biograficzne zawierają informację, że został ranny podczas ulicznej strzelaniny na początku stycznia 1919 roku, jeszcze zanim w okolicy Rawicza rozpoczęły się działania powstańcze. W lutym 1919 roku został aresztowany przez Niemców. Z aresztu w Rawiczu przewieziono go do więzienia w Głogowie, następnie do obozu dla internowanych powstańców w Żaganiu. Zmarł w obozie w Żaganiu 19 lutego 1919 roku, w wyniku odniesionych ran, pozbawiony właściwej opieki medycznej. Został uroczyście pochowany na cmentarzu parafialnym w Rawiczu, a jego pogrzeb miał charakter manifestacji patriotycznej. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości. Patron jednej z rawickich ulic. Na jego grobie umieszczono pamiątkowy napis: „Pierwszy, który oddał życie za wolność swego rodzinnego miasta Rawicza”. Patron jednej z ulic w Rawiczu. Pierwszy, który oddał życie za wolność swojego rodzinnego miasta

Maślak Tomasz

DYREKTOR PAŃSTWOWEGO GIMNAZJUM W RAWICZU W LATACH 1935-1954

TOMASZ MAŚLAK DYREKTOR PAŃSTWOWEGO GIMNAZJUM W RAWICZU W LATACH 1935-1954 Urodził się 18 września 1893 roku w Uniejowie w powiecie tureckim. Po ukończeniu gimnazjum, przez dwa lata, pełnił obowiązki nauczyciela domowego u właściciela majątku ziemskiego w powiecie sieradzkim. W roku 1915 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechnicznym Politechniki Warszawskiej oraz równolegle na Uniwersytecie Warszawskim (językoznawstwo słowiańskie i literatura polska). W roku 1918 przyjął posadę nauczyciela w prywatnym gimnazjum w Radzyniu Podlaskim, w latach 1921 - 1929 był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum w Białej Podlaskiej, a w latach1929 -1933 w Państwowym Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1933 roku objął stanowisko dyrektora Państwowego Gimnazjum w Gniewie. Od 1935 roku do wybuchu II wojny światowej był dyrektorem Państwowego Liceum i Gimnazjum w Rawiczu. W sierpniu 1944 roku został aresztowany przez Gestapo i osadzony w więzieniu w Tarnowie. 10 kwietnia 1945 roku powrócił na stanowisko dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w Rawiczu. Z dniem 1 września 1954 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł 28 kwietnia 1972 roku, spoczywa na rawickim cmentarzu.

Mańkowska Maria

Nauczyciel w Zespole Szkół im Jana Pawła II

Łukowiak Zbigniew

Artysta Plastyk

Zbigniew Łukowiak - urodził się 7 września 1935 r. w Rawiczu, był synem Stanisława i Marianny z domu Ekstedt, miał jednego młodszego brata – Zygmunta. Obaj po wojnie uczęszczali do Szkoły Podstawowej nr 1 w Rawiczu. Od początku podążał drogą artysty. Był absolwentem Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie zdał maturę w 1965 r. Zaocznie ukończył z wyróżnieniem w 1978 r. Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Studiował tam pod kierunkiem prof. Władysława Tatarkiewicza (rysunek), prof. Rajmunda Dybczyńskiego (malarstwo), prof. Józefa Stasińskiego i prof. Józefa Petruka (rzeźbę i medalierstwo). Pracę magisterską napisał w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu pod kierunkiem prof. Jacka Paluchowskiego. Od 1982 r. był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od 1984 r. brał udział w Prezentacjach Leszczyńskiego Środowiska Plastycznego. Był członkiem rawickiej grupy plastyków R4 - od 1994 r. Przez wiele lat związany był z amatorskim ruchem plastycznym jako instruktor, pracując z młodzieżą i dorosłymi. Całe życie związany był z Rawiczem, gdzie mieszkał, pracował i tworzył, a także z Lesznem, gdzie również pracował. Był twórcą znanym z wszechstronnej działalności artystycznej, pedagogiem i społecznikiem. Pracę zawodową rozpoczął w 1956 r. w Powiatowym Domu Kultury w Rawiczu; pracował też w rawickim Zakładzie Karnym oraz w Szkole Zawodowej w Rawiczu jako nauczyciel. Jako jeden z pomysłodawców, brał czynny udział w tworzeniu i organizacji Muzeum Ziemi Rawickiej. Od 1973 r. związał się z leszczyńskim Domem Kultury, gdzie pełnił funkcję instruktora Sekcji Leszczyńskich Plastyków Amatorów. Równolegle pracował z artystami zrzeszonymi w Sekcji Rawickich Plastyków Amatorów. Obie sekcje prowadził aż do śmierci, mając przede wszystkim na uwadze dobro podopiecznych: odkrył i ukształtował wiele młodych talentów. Łukowiak był wszechstronnym twórcą, w zasadzie żadna forma twórczości nie była mu obca: uprawiał malarstwo sztalugowe (olejne, akwarelowe), rzeźbę, grafikę, rysunek (był świetnym portrecistą), pisarstwo. Jego największą pasją było jednak medalierstwo; wykonał ponad 280 medali i plakiet w różnym tworzywie oraz tablice pamiątkowe i monumentalne pomniki (Góra Śląska, Rawicz, Dębno Polskie). Współpracował z licznymi redakcjami czasopism, realizował się w działalności pisarskiej, opracowywał scenariusze wystaw, projektował katalogi i informatory, plakaty, kolekcjonował znaczki pocztowe. Chętnie dokumentował dokonania regionalnych artystów, popularyzując przy tym sztukę. Jest autorem publikacji Amatorski ruch plastyczny w Lesznie. Monografia (Leszno 1987). Za swą działalność był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany. Swoje prace prezentował na bardzo wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i zagranicą. Jego dzieła – zarówno obrazy, jak i rzeźby oraz medale - znajdują się w zbiorach Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu, British Museum w Londynie, Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie (wszystkie medale papieskie), Muzeum Okręgowego w Lesznie, Muzeum Walk Niepodległościowych w Poznaniu, Muzeum Regionalnego w Jarocinie, Muzeum w Gostyniu, Muzeum Ziemi Rawickiej w Rawiczu, Archidiecezji Wrocławskiej i Watykanu, a także w bardzo licznych kolekcjach prywatnych. Zmarł 5 lutego 2007 r. w Rawiczu.

Ks.Fołczyński Stanisław Kostka

Ks. proboszcz parafii Chrystusa Króla i Zwiastowania NMP w Rawiczu w latach 1958 - 1968

Syn Józefa i Józefy z d. Potasznik, ur. 13.09.1911 r. w Kępnie k. Ostrowa Wlkp. Ukończył gimnazjum w Ostrowie będąc przez kilka lat prezesem tamtejszej Sodalicji Mariańskiej. Duży wpływ na ukształtowanie się jego powołania kapłańskiego wywarł świątobliwy proboszcz ostrowski ks. Kazimierz Rolewski. W roku 1930 po maturze wstąpił do Seminarium Duchownego w Gnieźnie, święcenia kapłańskie przyjął 15.06.1935 roku w katedrze poznańskiej z rąk ks. biskupa Walentego Dymka. Po 9 tygodniach pracy jako wikariusz przy kościele Św. Wojciecha w Poznaniu 1 września 1935 roku został prefektem w gimnazjum w Międzychodzie, a także w szkole wieczorowej i w szkole rolniczej. Przez 3 lata pełnił obowiązki asystenta Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej, chętnie pomagał w pracy parafialnej w Międzychodzie i w parafiach sąsiednich. We wrześniu 1939 roku rozpoczęła się jego wojenna tułaczka wraz z transportem ewakuowanej ludności z Ostrowa Wlkp. do Konina i Warszawy, Tarnopola i Zaleszczyk, następnie powrót przez Tarnopol, Lwów i Przemyśl do Dębicy, gdzie przebywał przez większą część okupacji (od 22 stycznia 1940 roku). Wszędzie na wygnaniu włączał się do pracy duszpasterskiej i udzielał się w pomocy społecznej w ramach Czerwonego Krzyża, w komitetach pomocy dla polskich żołnierzy i uchodźców. W Dębicy podczas przechodzenia frontu w 1945 roku oraz w Ropczycach głosił kazania i rekolekcje, szczególną opieką otaczał rodziny wysiedlone z Wielkopolski i Pomorza. Do Ostrowa Wlkp. wrócił 12 kwietnia 1945 roku, początkowo administrował parafią w Szamotułach, następnie w Szamocinie, 1 lipca 1958 roku przeszedł do Rawicza. Duszpasterzował tutaj przez 10 lat, w okresie wielkim dla całego Kościoła Katolickiego w Polsce. Był to czas Wielkiej Nowenny Narodu Polskiego i Millenium Chrztu Polski. Znajdowało to wyraz w bardzo uroczystych obchodach corocznego odnowienia Ślubów Jasnogórskich na początku maja, oddaniu całej parafii oraz poszczególnych stanów w Macierzyńską Niewolę Maryi za wolność Kościoła. Rozbudzał w Parafii pobożność Maryjną. W roku 1961 poświęcił obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy w kościele Św. Andrzeja Boboli, a podczas tygodniowych rekolekcji zaprowadził w parafii rawickiej 24 października 1962 roku Nieustającą Nowennę do MBNP. W roku 1961 uzyskał dla kościoła farnego drugi tytuł: „CHRYSTUSA KRÓLA”. 19.06.1960 r. odprawił uroczysta Mszę św. z okazji srebrnego jubileuszu swojego kapłaństwa. Dbał także o stan materialny obu kościołów rawickich. Przeprowadził remonty dachów, remont organów w farze, uporządkował obejścia kościoła parafialnego i kwatery na Cmentarzu. Wielkim dziełem był generalny remont wnętrza kościoła Św. Andrzeja Boboli, jego wymalowanie i wyzłocenie, przez co świątynia znacznie zyskała na wewnętrznym wyglądzie. Było to szczególnym darem parafii na drugie tysiąclecie chrześcijaństwa w Polsce w 1966 roku. Przeszedł na emeryturę w roku 1967. Znakomity kaznodzieja i organizator ostatnie 11 lat spędził w odosobnieniu i cierpieniu, utracił bowiem płynność mowy. Nigdy na nic się nie uskarżał. Wierny Chrystusowi w dniach chwały i cierpienia. Do końca swych dni interesował się życiem diecezji i parafii. Ks. Abp Antoni Baraniak w uznaniu jego zasług dla Kościoła mianował go 21 grudnia 1972 roku kanonikiem Kapituły średzkiej. Zmarł 10 marca 1978 roku. Liturgię pogrzebową odprawił ks. bp Tadeusz Etter w otoczeniu 50 kapłanów, delegacji z poprzednich parafii i wielkiej rzeszy parafian. Spoczął – jako pierwszy proboszcz na rawickim Cmentarzu Parafialnym.

Ks. Wylegała Kazimierz

Ks. proboszcz parafii Św. Andrzeja Boboli i dziekan rawicki

Ks. kanonik Kazimierz Wylegała urodził się 7 lutego 1931 roku w Buku k. Poznania, syn Stefana i Michaliny z d. Walkowiak. W czasie okupacji hitlerowskiej pracował w niemieckiej firmie elektryczno-radiowej w Buku. Szkołę Podstawową ukończył w Buku. Następnie był uczniem I Liceum Ogólnokształcącego dla pracujących im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Naukę w szkole średniej zakończył egzaminem maturalnym w roku 1952. Równocześnie, przez dwa lata, pracował w Dyrekcji Radiofonizacji Kraju w Poznaniu. W roku 1952 roku wstąpił do Seminarium Duchownego. Studia filozoficzno – teologiczne odbywał w Gnieźnie i Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 31 maja 1958 roku w Katerze Poznańskiej z rąk Księdza Arcybiskupa – Metropolity Poznańskiego Antoniego Baraniaka. Motto na jego prymicyjnym obrazku to słowa św. Pawła Apostoła z II Listu do Koryntian: „Nie głosimy samych siebie, lecz Jezusa Chrystusa. Sami zaś pragniemy być sługami waszymi, z miłości dla Jezusa”. Jako wikariusz pełnił posługę kapłańską w Koźminie Wielkopolskim, następnie w parafii św. Floriana Chodzieży oraz w poznańskich parafiach św. Michała Archanioła i Bożego Ciała. Od 1 października 1971 do czerwca 1979 roku był proboszczem parafii św. Marcina w Łaszczynie. 20 czerwca 1979 roku został proboszczem parafii św. Andrzeja w Rawiczu, był katechetą w sąsiadującym z kościołem Gimnazjum. Dzięki Jego staraniom w 1981 roku zostały restaurowane i unowocześnione organy w kościele, w latach 1984-1986 powstała kaplica pw. Nawiedzenia NMP w Dębnie Polskim, w latach 1988-1995 wybudowano Dom Parafialny. W roku Parafia uzyskała notarialnie od Skarbu Państwa na własność kościół parafialny wraz z budynkiem dawnej „Pastorówki” przeznaczonego na Probostwo. W latach 1997-1999 przeprowadzono remont wnętrza i elewacji kościoła, który został konsekrowany 16 maja 2003 roku przez Ks. Abpa Stanisława Gądeckiego.. Przez 17 lat pełnił funkcję Dziekana Dekanatu Rawickiego. W 1992 roku otrzymał godność kanonika Kapituły Kolegiackiej w Środzie Wielkopolskiej. W 1999 roku mianowany został Kanonikiem Honorowym Kapituły Metropolitalnej w Poznaniu. Od września 1982 roku był organizatorem cyklicznych koncertów muzyki religijnej w kościele parafialnym św. Andrzeja Boboli; był także opiekunem chórów w dekanacie rawickim. Zmarł w 50 roku swojego kapłaństwa, 28 marca 2008 roku mając 77 lat, spoczął na Rawickim Cmentarzu Parafialnym 2 kwietna 2008 roku.

Ks. Wawrzyniak Franciszek

Prof. Teologii Fundamentalnej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu

Ks. Salewski Alfons

Ks. proboszcz parafii Chrystusa Króla i Zwiastowania NMP w Rawiczu w latach 1968 - 1989

Ur. 29 maja 1914 w Łęce Mroczeńskiej k. Kępna, syn Leona i Joanny, ojca stracił w czasie I wojny światowej, następnie zamieszkał w Krotoszynie w parafii Św. Jana Chrzciciela. Uczęszczał do Gimnazjum w Krotoszynie. W latach gimnazjalnych na ukształtowanie się życiowej postawy znaczący wpływ miał ówczesny Ks. Prefekt, Sodalicja Mariańska, harcerstwo oraz grono dobrych kolegów. W 1935 r. zgłosił się do Seminarium Duchownego w Gnieźnie, rektorem był wtedy bł. ks. bp Michał Kozal. Po 2 latach studiów filozoficznych rozpoczął studia teologiczne w Seminarium Poznańskim. W listopadzie 1939 r. seminarium zostało zamknięte przez niemieckie władze okupacyjne. Wrócił do Krotoszyna, codziennie uczęszczał do kościoła, pracował w miejscowym „Rolniku” na stanowisku kasjera. Gdy wojna się skończyła został prefektem w szkole ekonomicznej w Krotoszynie. Gdy po wojnie Seminarium Duchowne w Gnieźnie zostało ponownie otwarte zgłosił się do niego i ukończył studia teologiczne. Święcenia kapłańskie z rąk ks. Bpa Walentego Dymka przyjął 22 grudnia 1945 roku w katedrze gnieźnieńskiej. Na obrazku prymicyjnym umieścił słowa św. Pawła: „Prześladowanie cierpimy, ale nie jesteśmy opuszczeni, na ziemię nas powalają, ale nie giniemy” Od 1 stycznia 1946 r. wikariusz w Parafii Św. Wojciecha w Poznaniu oraz notariusz w Metropolitalnym Sądzie Duchownym. Zastępował czasami w więzieniu przy ul. Młyńskiej proboszcza pełniącego funkcje kapelana więzienia. Czterokrotnie było to posługiwanie więźniom przed wykonywaniem wyroków śmierci, byli to młodzi ludzie, skazywani przez władze komunistyczne za przynależność do AK, do niepodległościowych organizacji patriotycznych. Było to dla niego zawsze wstrząsającym doświadczeniem. W roku 1949 został wikariuszem parafii katedralnej w Poznaniu, pełnił także obowiązki w Sądzie Duchownym. Po zwolnieniu z obowiązków wikariuszowskich w parafii, pracował wyłącznie w Metropolitalnym Sądzie Duchownym, był także kapelanem ks. Bpa. Franciszka Jedwabskiego. W 1956 r. został proboszczem parafii Wniebowzięcia NMP i Św. Michała we Wieleniu nad Notecią. Przeprowadził remonty kościoła, terenu przykościelnego i cmentarza. 1 kwietnia 1968 został proboszczem parafii rawickiej, obejmowała wtedy całe miasto wraz z przyległymi wioskami, kościołem filialnym był poewangelicki zbór, poświęcony w 1946 p.w. Św. Andrzeja Boboli. Dzieł materialnych to przede wszystkim spłacenie długów, remonty kościoła parafialnego i jego wnętrza. W roku 1979 kościół otrzymał dwa nowe dzwony: „Chrystus Król” na okazję 75 rocznicy wybudowania kościoła oraz „Maryja Królowa Polski” na pamiątkę nawiedzenia parafii przez kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Do innych dokonań ks. Salewskiego należy powiększenie cmentarza grzebalnego jego opłotowanie, uregulowanie spraw własnościowych parafii, potwierdzenie własności Domu Katolickiego oraz części ogrodu proboszczowskiego, zakupionych przed II wojną światową od niemieckich właścicieli. Władze komunistyczne usiłowały przejąć je na skarb państwa traktując jako niemieckie mienie opuszczone. Po długich staraniach uzyskał zgodę na wybudowanie na cmentarzu kaplicy, jednakże znacznie mniejszej od zamierzeń i nie w tym miejscu gdzie proponował, władze w ten sposób starały się utrudniać duszpasterstwo w Rawiczu. Przygotował także podział parafii w 1970 r., kościół Św. Andrzeja Boboli otrzymał rangę ośrodka duszpasterskiego. W latach 1976-1985 był pierwszym dziekanem nowo utworzonego dekanatu rawickiego. Wśród zagadnień duszpasterskich w Rawiczu, ponownie stanął problem więzienia, jednakże już nie w tak drastyczny sposób jak w latach krótko po wojnie w Poznaniu, początkowo ksiądz przychodził do więźniów tylko na zawołanie, dopiero później w porozumieniu z władzami więziennymi mógł w wyznaczony dzień przybywać i odprawiać dla nich Mszę św. Wielkie dokonania ma na niwie duszpasterskiej. Okazją do szczególnego wzrostu pobożności były uroczystości 1000-Lecia istnienia Diecezji Poznańskiej w 1968 roku, nawiedzenie parafii przez kopię obrazu MB Częstochowskiej, obchody 600-Lecia obecności tego obrazu na Jasnej Górze, poprzedzane były rekolekcjami i dniami skupienia. Ks. Salewski prowadził parafialne pielgrzymki do sanktuariów w różnych, nawet całkiem odległych, częściach Polski. W roku 1970 ufundował w kościele obraz MB Nieustającej Pomocy i zapoczątkował nieustanną środową Nowennę do MBNP. Był człowiekiem wielkiej dobroci, wyrozumiałym i cierpliwym, był zaiste ojcem parafii, do każdego miał dobre słowo i udzielał pomocy, prowadząc dzieła charytatywne organizował pomoc w stanie wojennym dla Parafian, dla wielu potrzebujących wystarał się o lekarstwa z zagranicy, które w Polsce były nieosiągalne. Szczególnym owocem duszpasterskiej posługi proboszcza pełnionej we Wieleniu i w Rawiczu są powołania kapłańskie i zakonne, które pod jego opieką się budziły i formowały. Z dniem 1 lipca 1989 r. przeszedł na emeryturę, zamieszkał w Rawiczu, w dalszym ciągu pomagał w duszpasterstwie, codziennie odprawiał Mszę św. rano o godzinie 8.30, podczas dni chorych parafii oraz odwiedzał duszpasterskich z posługą sakramentalną. 21 grudnia 1995 roku obchodził swój Złoty Jubileusz Kapłaństwa. 28 czerwca 1997 r. został mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Kolegiackiej w Środzie Wielkopolskiej. Swoją pracę duszpasterską określił w roku swego Złotego Jubileuszu w 1995 r. słowami Psalmu 90: „Nasze lata dobiegają końca jak westchnienie. Miarą naszego życia jest lat siedemdziesiąt, osiemdziesiąt, gdy jesteśmy mocni. A większość z nich, to trud i marność, bo szybko mijają, my zaś odlatujemy”. Zmarł 15 września 2000 r. o godzinie 13.15. W środowe południe dnia 20 września 2000 roku odprawiona została w kościele farnym Msza św. pogrzebowa, której przewodniczył Metropolita Poznański ks. abp Juliusz Paetz. Słowo Boże wygłosił jego kursowy kolega ks. prof. Marian Wolniewicz. W gronie licznie zgromadzonego duchowieństwa, rzeszy parafian rawickich a także delegacji z Wielenia, w kondukcie żałobnym został odprowadzony na cmentarz rawicki, spoczął w mogile przy krzyżu cmentarnym tuż obok innych zmarłych kapłanów rawickich.

Krzenciessa Lucyna

Nauczyciel Liceum Ogólnokształcącego Nr 1 w Rawiczu

Karkosz Tadeusz

Ks. Prałat dr Tadeusz Karkosz

Syn Ziemi Rawickiej Śp. Ks. Prałat dr. Tadeusz Karkosz – 1962 – 2015 W środę 02 grudnia 2015 r. około godz. 810 zmarł nagle w Rzymie Syn naszej Śp. Ks. dr. Tadeusz Karkosz. Przyczyna śmierci był silny zawał serca. Wiadomość o Jego nagłej śmierci napełniła wielu z nas smutkiem. Na pytanie: „Dlaczego tak się stało ?” nie znajdziemy odpowiedzi, zna ją tylko Pan Bóg. Chociaż pełnił ważne funkcje kościelne dla wielu z nas był to „Nasz Tadziu” – kolega szkolny, uczeń, kolega z grona ministrantów naszej parafii, a dla kilku z nas byłych wikariuszy naszej parafii - kolega ze studiów seminaryjnych. Śp. Ks. Tadeusz Karkosz urodził się 19 maja 1962 roku w Rawiczu. Był synem Mariana i Marianny zd. Błaszyk. Sakrament Chrztu Św. przyjął 17 czerwca 1962 r. , udzielił go ówczesny wikariusz naszej parafii ks. Leon Sufryd – późniejszy proboszcz w Jutrosinie. Chrzestnymi byli: Teresa Karkosz z Rawicza i Stefan Błaszczyk ze Żmigrodu. Do I Komunii Św. przystąpił w naszym kościele parafialnym w niedzielę 21 maja 1972 r. Gdy miał niespełna 13 lat zmarł w wieku 42 lat 02 lutego 1972 r. Jego Ojciec Śp. Marian Karkosz. Pani Marianna Karkosz została sama wychowując trzech synów: Tadeusza, Jacka i Piotra. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Rawiczu. Sakrament Bierzmowania przyjął 27 marca 1977 r. jako Patrona przyjmując ten Sakrament wybrał sobie Św. Józefa. Jego katecheta był ówczesny wikariusz naszej parafii Ks. Stefan Stachowiak. Pod koniec września 1981 roku rozpoczął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Święcenia Diakonatu otrzymał 08 maja 1986 r. , a świecenia kapłańskie 28 maja 1987 r. Mszę Św. Prymicyjna odprawił w swojej rodzinnej parafii w niedzielę 31 maja 1987 r. Błogosławieństwa przed odprawieniem Mszy Św. udzieliła Mu Jego Mama Pani Marianna Karkosz. Do ołtarza prowadził Ks. Alfons Salewski – ówczesny nasz ks. proboszcz. Na obrazku prymicyjnym wypisał słowa z 2 Listy Św. Pawła do Tymoteusza: „Nie wstydź się świadectwa o Panu naszym (…), lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla ewangelii, licząc na moc Boga”. Od 01 lipca 1987 r. został wikariuszem Parafii Św. Marcina w Kępnie, następnie od 01 lipca 1989 r. wikariuszem Parafii Św. Trójcy w Poznaniu na Dębcu. Po roku pracy duszpasterskiej Ks. Abp Jerzy Stroba – ówczesny Arcybiskup Poznański postanowił skierować Ks. Tadeusza Karkosza na studia doktoranckie z Teologii Dogmatycznej na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Był pierwszym rawiczaninem, który odbywał studia na tej prestiżowej uczelni kościelnej. Uczestnicy pielgrzymko – wycieczek do Włoch zwiedzając Rzym z pewna dumą patrzyli na gmach Uniwersytetu Gregoriańskiego znajdujący się w pobliżu słynnej fontanny Di Trevi. W czasie studiów rzymskich mieszkał w Papieskim Kolegium Polskim, którego później to jest od 2007 roku został Rektorem. Po prawie pięciu latach studiów 14 lutego 1995 r. obronił pracę doktorską z najwyższą oceną – „Summa cum laude” otrzymując tytuł Doktora Teologii. Po powrocie ze studiów został profesorem na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu, zamieszkując i pomagając w Parafia Św. Michała Archanioła w Poznaniu. Od 1996 r. został Rektorem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Bardzo smutnym wydarzeniem w Jego życiu była śmierć Mamy Marianny – 23 lutego 2001 r. Funkcję Rektora Arcybiskupiego Seminarium Duchownego pełnił do roku 2002. Następnie został prodziekanem Papieskiego Wydziału Teologicznego UAM w Poznaniu. Od 13lipca 2007 r. Konferencja Episkopatu Polski minowała Go Rektorem Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie, te nominacje zatwierdziła Kongregacja do sprawa nauczania i wychowania katolickiego Stolicy Apostolskiej. W maju 2011 roku otrzymał godność prałata. Śp. Ks. Tadeusz Karkosz zmarł w swoim mieszkaniu w Papieskim Kolegium Polskim w Rzymie w środę 02 grudnia 2015 r. około godz. 810. W piątek 04 grudnia 2015 r. Mszę Św. w kaplicy Papieskiego Kolegium Polskiego odprawił Ks. Abp Konrad Krajewski – Jałmużnik Papieski. Następnego dnia rano Mszę Św. w tejże kaplicy odprawił ks. Paweł Malecha, po południ trumna z ciałem zmarłego została przewieziona samochodem karawanem do Polski. Uroczystości pogrzebowe Śp. Ks. dr. prałata Tadeusza Karkosza odbyły się w Rawiczu – Mszy Św. pogrzebowej przewodniczył Ks. Abp Marek Jędraszewski wspólnie z Ks. bp. Damianem Brylem z Poznania, Ks. bp. Arturem Mizińskim Sekretarzem Episkopatu Polski z Warszawy oraz delegatem biskupa kaliskiego ks. infułatem Tadeuszem Szmytem. Mszę Św. współ koncelebrowało 227 kapłanów w większości z Archidiecezji Poznańskiej, oraz innych polskich diecezji. Od dnia śmierci Az do dnia pogrzebu w naszym kościele trwała modlitwa różańcowa za Syna naszej parafii Śp. Ks. Tadeusza Karkosza. Po Mszy Św. kondukt pogrzebowy przeszedł ulicami Rawicza na Cmentarz Parafialny. Ks. Tadeusz Karkosz spoczął w kwaterze Księzy przy krzyżu – Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie …

Kamiński Stanisław

Śp. Stanisław Kamiński

Kamiński Stanisław (1879-1919) – powstaniec wielkopolski. Urodził się 13 kwietnia 1879 roku. Po ślubie z Zofią Świątkiewicz zamieszkał na stałe w Rawiczu i założył warsztat stolarski. W 1915 roku został zmobilizowany do służby w armii niemieckiej, w 50. Pułku Piechoty. Po demobilizacji, na przełomie 1918 i 1919 roku nawiązał współpracę z Powiatową Radą Ludową. Opracował pierwszy (niezrealizowany) plan militarnego opanowania Rawicza. Od stycznia 1919 roku walczył w szeregach powstańców wielkopolskich na odcinku rawickim. Jako doświadczonemu żołnierzowi powierzono mu organizację oddziałów ochotniczych. Dowodził drugą kompanią górecką, m.in. w obronie Słupi Kapitulnej. W trakcie pierwszej bitwy o Rawicz, w nocy z 3 na 4 lutego 1919 roku został śmiertelnie ranny w wyniku wybuchu granatu na szosie w pobliżu Szymanowa. Razem z nim poległ adiutant Wiktor Dudziak. Obaj zostali pochowani przy kościele w Słupi. Nie ustalono, czy powstańcy byli ofiarami niemieckiej zasadzki, czy doszło do nieszczęśliwego wypadku lub pomyłki. Pośmiertnie Kamiński został awansowany na stopień porucznika i odznaczony Krzyżem Niepodległości. W 1920 roku jego szczątki ekshumowano z cmentarza w Słupi na cmentarz w Rawiczu. Pomnik upamiętniający miejsce śmierci Kamińskiego znajduje się pomiędzy Szymanowem i Słupią Kapitulną. Ma formę granitowego głazu z tablicą. Uroczyste odsłonięcie obelisku odbyło się 15 listopada 1936 roku. Stanisław Kamiński jest także patronem ulicy prowadzącej z Rawicza w kierunku Szymanowa.

Kalicki Józef

Generał Wojska Polskiego, pierwszy prezes Parafialnej Akcji Katolickiej w Rawiczu

Urodzony 22 lutego 1876 roku w Wiedniu, syn Stanisława i Wilhelminy z d. Wersal. Uczeń Gimnazjum św. Anny w Krakowie, a od 1891 Szkoły Kadetów Piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii w Łobzowie koło Krakowa. Od 18 sierpnia 1895 r. w Armii Austro-Wegierskiej. W 1900 r. otrzymał stopień nadporucznika. W 1905 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Wiedniu, od 1907 służył w cesarskim i królewskim 36 Pułku Piechoty, od 1908 w Bośni. Od 1910 roku kapitan i oficer Sztabu Generalnego, w latach 1910-1914 w Biurze Kartografii Sztabu Generalnego w Wiedniu. Po wybuchu I wojny światowej przydzielony do X Korpusu Armii Austro-Wegierskiej w Przemyślu. W latach 1914-1915 na froncie austriacko rosyjskim w Galicji w dowództwie dywizji piechoty pod Przemyślem, następnie w dowództwie armii, szef sztabu dywizji, zastępca i szef sztabu X Korpusu armijnego. W latach 1915-1917 na froncie włoskim. W lutym 1917 w Dolomitach pod Val Sugana dowodził grupą bojową. Wojnę zakończył w stopniu podpułkownika. Od 18 sierpnia 1919 r. w wojsku polskim. Od sierpnia 1919 do kwietnia 1920 r wykładowca 1 kursu intendenckiego w Warszawie. W wojnie Polsko-Rosyjskiej w 1920 roku w sztabie dowództwa naczelnego i w sztabach jednostek frontowych, szef Centralnej Stacji Rozdzielczej 2 i 3 Armii. Od maja 1920 roku kwatermistrz 2 armii polskiej i Frontu Środkowego gen. Edwarda Rydza-Śmigłego. Po zawieszaniu broni w dniu 18 października 1920 r. od listopada do grudnia 1920 roku kierował pracami demobilizacyjnymi 2 armii. Od 21 stycznia 1921 r. wykładowca i dyrektor nauk w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Po przemianowaniu jej w 1922 r. na Wyższą Szkołę Wojenną zastępca jej komendanta do 3 grudnia 1924 r. W 1924 r. awansowany do stopnia generała brygady. Od 6 marca 1925 do 30 marca 1927 r. dowódca piechoty dywizyjnej 14 wielkopolskiej dywizji piechoty w Poznaniu oraz zastępca dowódcy tej dywizji Po „przewrocie majowym” Piłsudskiego (1926 roku), został od 31 maja 1927 r. przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał początkowo w Poznaniu. W lutym 1928 r. podczas procesji III Zakonu, razem z gen. Józefem Hallerem złożył ślubowanie „Bogu i Ojczyźnie”. Słowa te były przewodnią myślą wszystkich życiowych i społecznych działań Józefa Kalickiego. W roku 1929 zamieszkał w Rawiczu, przy ul. Kolejowej nr 43, później nazwanej Żwirki i Wigury (obecnie Piłsudskiego) następnie przy ul. Paderewskiego (dzisiaj Wojska Polskiego). Zaangażowany w życie miasta i parafii katolickiej był członkiem wielu stowarzyszeń, był Prezesem Koła Przyjaciół Harcerstwa w Rawiczu. W marcu 1930 r. został wybrany na członka 30 osobowej Reprezentacji Parafialnej, a w grudniu tegoż roku został jej przewodniczącym. W 1933 r., po utworzeniu w Rawiczu Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej został jej przewodniczącym. Przewodniczył także utworzonemu w marcu 1933 r. Parafialnemu Komitetowi Ratowania Bazyliki Wileńskiej. Odznaczony wielu medalami i orderami, między innymi złotym „Krzyżem Zasługi”, dwukrotnie „Krzyżem Walecznych”, tureckim medalem wojskowym Order Mejidiyye IV klasy (Imperium Ottomańskie) i francuskim orderem „Legii Honorowej”, a również pamiątkowymi odznakami: 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty, 55, 57 i 58 pułków piechoty, 14 pułku artylerii lekkiej i 15 Pułku Ułanów Poznańskich. Zmarł w Rawiczu 11 sierpnia 1934 roku, pogrzeb odbył się dnia 14 sierpnia, pochowany został na Rawickim Cmentarzu Parafialnym przy ulicy Żwirowej. Rodzina generała Kalickiego: Żona: Maria Kalicka z d. Krynil (urodzona 10.06.1890 r. zmarła 20.12.1982 r. w Szczecinie. Należała do „Związku Misyjnego Polek dla wspierania ubogich kościołów na kresach wschodnich”, była wiceprezeską. Należała do III Zakonu Św. Franciszka w rawickiej parafii, od 3 kwietnia 1938 roku przełożona rawickich tercjarzy. Dzieci: Maria, ur. 09.01.1918 r. w Trieście, studentka, zmarła 29.05.1937 r. w Rawiczu, Zofia, ur. 05.01.1920 w Krakowie, uczennica gimnazjum w Rawiczu, zmarła w 1984 r., Jan, ur. 05.04.1922 r. w Warszawie, harcerz, w 1939 r. zagarnięty przez Sowietów przebywał obozach na Syberii, wstąpił do Armii Polskiej gen. Andersa, służył w 2 Korpusie Armii Polskiej, walczył we Włoszech pod Monte Cassino został ranny, stracił rękę, po wojnie zamieszkał w Londynie, gdzie zmarł. Teresa, ur. 28.01.1924 r. w Warszawie, zmarła w 1992 r., Stanisław, ur. 24.11.1925 r. w Poznaniu, zmarł w 02.07.1976 r. w Warszawie, Rafaela Helena Maria Józefa, ur. 10.03.1929 r., zm. 08.01.2021 r. w Szczecinie.

Jankowska Krystyna

Dyrektor Liceum Ogólnokształcącego Nr 1 w Rawiczu w latach 1954 - 1973

KRYSTYNA JANKOWSKA DYREKTOR LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCEGO W RAWICZU W LATACH 1954 – 1973 Urodziła się 22 maja 1916 roku w Poznaniu, w rodzinie nauczycielskiej. Uczyła się w Prywatnym Gimnazjum Humanistycznym w Wągrowcu , a potem w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Urszulanek w Poznaniu, gdzie w roku 1934 uzyskała świadectwo dojrzałości. W tym samym roku rozpoczęła studia na Wydziale Matematyczno- Przyrodniczym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1938 roku otrzymała tytuł magistra filologii w zakresie geografii. Od lutego 1939 roku uczyła w Gimnazjum i Liceum w Żninie. Wysiedlona do Generalnej Guberni prowadziła tajne nauczanie w Wąchocku i Starachowicach, Od stycznia 1945 roku pracowała w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Starachowicach. Od 1 września 1945 roku pracowała w Liceum Ogólnokształcącym w Rawiczu, a w latach 1954 - 1973 pełniła funkcję dyrektora tej szkoły. W 1973 roku przeszła na emeryturę, mimo tego nadal pracowała w latach 1973 - 1981 i 1985 - 1988. W czasie pracy zawodowej i po przejściu na emeryturę dużo pracowała społecznie, pełniła funkcje w Lidze Kobiet, samorządzie mieszkańców osiedla, ZNP, była prezesem Ogniska Emerytów ZNP. Za swoja pracę otrzymała Srebrny(1952) i złoty (1969) Krzyż Zasługi oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Została również odznaczona Złotą Odznaką ZNP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką ZNP za Tajne Nauczanie, a w 1988 roku otrzymała tytuł Zasłużonego Nauczyciela RP. Zmarła 14 października 1994 roku i spoczywa na rawickim cmentarzu.

Igielska Barbara

Dyrektor Liceum Ogólnokształcącego Nr 1 w Rawiczu w latach 1991 - 2005

BARBARA IGIELSKA DYREKTOR LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCEGO W RAWICZU W LATACH 1991 - 2005 Urodziła się 4 grudnia 1950 roku w Nysie.W 1973 roku ukończyła Uniwersytet Wrocławski, uzyskując tytuł magistra filologii polskiej. 1 sierpnia 1975 roku rozpoczęła pracę w Liceum Ogólnokształcącym w Rawiczu jako nauczyciel języka polskiego.Wcześniej pracowała w Państwowym Domu Dziecka we Wrocławiu i Szkole Podstawowej Nr 101. Od 4 stycznia 1992 roku pełniła funkcję dyrektora naszej szkoły.Pani dyrektor Igielska była wielkim autorytetem zarówno w szkole, jak i środowisku lokalnym.Posiadała dar i umiejętność współpracy z nauczycielami, uczniami i rodzicami.W kontaktach z młodzieżą była osobą otwartą tolerancyjną i życzliwą, ale jednocześnie konsekwentną i wymagającą. Kochała ludzi młodych, często mówiła im słowa ważne i mądre.Wierzyli jej, a tym samym czuli się dowartościowani. Nauczycielom przekazywała swoje zawodowe doświadczenia i życiową mądrość, okazując takt i cierpliwość. Dla kilku pokoleń pozostanie, jako polonista i dyrektor, osobą wyjątkową i niezapomnianą, o wielkim sercu. W pracy pedagogicznej wykazała się bardzo dobrym przygotowaniem, ciągle doskonaliła umiejętności zawodowe.Jako organizator życia szkoły wzorowo wywiązywała się ze swoich powinnosci. Była inicjatorem wielu innowacji pedagogicznych. Stwarzała warunki do współpracy z uczniami zdolnymi, co skutkowało w osiąganiu wysokich wyników w olimpiadach i konkursach szczebla centralnego i okręgowego. Za wzorowe kierowanie placówką oświatową oraz znaczące osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej wielokrotnie otrzymywała nagrody, wyróżnienia, odznaczenia. Zmarła 13 listopada 2005 roku.Spoczywa na rawickim cmentarzu parafialnym.

Hamielec Janusz

Prof. Zespołu Szkół Zawodowych w Rawiczu, Znawca Ziemi Rawickiej

Hamielec Janusz Marcin (1954-2013) – nauczyciel, działacz społeczny, regionalista, przewodnik turystyczny, popularyzator wiedzy o historii i dziedzictwie kulturowym ziemi rawickiej. Urodził się w Rawiczu 26 maja 1954 roku, zmarł tam 12 stycznia 2013 roku. Ukończył Szkołę Podstawową nr 1 oraz Liceum Ogólnokształcące w Rawiczu. Był absolwentem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W trakcie pracy zawodowej ukończył także studia podyplomowe w zakresie metodyki wychowania, organizacji i zarządzania oświatą oraz Studium Technologii Kształcenia UAM. W latach 1977-2006 pracował jako nauczyciel matematyki w Zespole Szkół Zawodowych w Rawiczu. Był wychowawcą wielu roczników absolwentów tej szkoły. Pracę nauczycielską przez wiele lat łączył z pasją krajoznawczą. Od 1984 roku był przewodnikiem turystycznym PTTK i pilotem wycieczek krajowych. Turystów oprowadzał po rodzinnym mieście, powiecie rawickim, wyruszał z nimi na wielkopolskie i dolnośląskie szlaki. Przez kilka kadencji pełnił funkcję prezesa Koła Przewodników przy Oddziale PTTK w Rawiczu. Należał do Rady Muzeum Ziemi Rawickiej oraz zarządu Towarzystwa Przyjaciół Rawicza. Wygłaszał prelekcje i wykłady o tematyce historyczno-krajoznawczej w szkołach, muzeach, podczas konferencji naukowych i okolicznościowych, współpracował jako wykładowca z Rawickim Uniwersytetem Trzeciego Wieku. Na łamach czasopism regionalnych opublikował kilkaset artykułów popularyzujących wiedzę o historii, zabytkach, kulturze ziemi rawickiej. Współpracował z redakcjami czasopism „Genezaret”, „Chrześcijanin”, „Obserwator Rawicki”, „Raviciana”, „Przyjaciel Ludu”. W latach 2007-2011 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Orędownika Samorządowego Powiatu Rawickiego”. Był autorem publikacji krajoznawczej „Turystycznym szlakiem – Rawicz” (2003) oraz jubileuszowej monografii pt. „Sarnowa. Wybrane zagadnienia z dziejów miejscowości” (2012), ponadto współredaktorem wydawnictw „Kościół i parafia pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli w Rawiczu” (2003), „250 lat rawickiego ratusza” (2006), „Miejsca pamięci o powstaniu wielkopolskim i powstańcach w powiecie rawickim” (2008). W 2016 roku zbiór artykułów krajoznawczych Janusza Hamielca, publikowanych na łamach miesięcznika „Genezaret”, został wydany w publikacji książkowej pt. „Wędrując po Rawiczu i okolicach”. Za swoje osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej Janusz Hamielec został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” oraz Srebrną i Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W 2014 roku przy kościele parafialnym w Kaczkowie została odsłonięta tablica dedykowana pamięci zmarłego regionalisty.

Gulewicz Wincenty

Profesor Państwowego Gimnazjum w Rawiczu

Oficer i żołnierz I wojny światowej oraz żołnierz wojny polsko-bolszewickiej. Pierwszy polski profesor Państwowego Gimnazjum w Rawiczu, nauczyciel matematyki, fizyki, chemii i gimnastyki, wychowawca młodzieży w duchu umiłowania Ojczyzny, założyciel drużyny harcerskiej, kierownik hufca szkolnego, założyciel kółek naukowych, społecznych i samopomocy, członek Koła Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych w Rawiczu, duchowy przewodnik grona pedagogicznego.

Cepurski Kazimierz

Profesor Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Rawiczu

Profesor Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Rawiczu w latach 1926-1986, nauczyciel wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego, żołnierz wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921, żołnierz II wojny światowej, jeniec obozu w Murnau 1939-1945, trener, wychowawca młodzieży, działacz sportowy, związany z Rawiczem całe dorosłe życie, patron jednej z ulic Rawicza, zasłużony dla ziemi rawickiej.

Busza Ignacy

Powstaniec Wielkopolski

Busza Ignacy (1880-1920) – powstaniec wielkopolski, działacz ruchu niepodległościowego na ziemi rawickiej, nauczyciel. Urodził się 31 stycznia 1880 roku w Pogorzeli niedaleko Koźmina, jako syn rolnika Onufrego i Marianny z Andrzejewskich. Ukończył Seminarium Nauczycielskie Męskie w Kcyni. W 1900 roku złożył państwowy egzamin nauczycielski. Pracował jako nauczyciel w szkołach powszechnych w Głogowej w powiecie krotoszyńskim, następnie w Trzemesznie, od 1908 roku w Rogożewie koło Jutrosina. Tam zamieszkał z żoną, Marią Szulczyńską. W maju 1915 roku został zmobilizowany do służby w armii niemieckiej, w 50. regimencie piechoty. W listopadzie 1918 roku, przeniesiony do rezerwy w stopniu sierżanta, powrócił do Rogożewa. Natychmiast zaangażował się w działalność polskiego ruchu niepodległościowego na ziemi rawickiej. Współpracował z Powiatową Radą Ludową, organizował pierwsze odziały Straży Ludowej, pełniąc od 8 stycznia 1919 roku funkcję komendanta powiatowego tej formacji. Utworzył 1 Pułk Piechoty na Powiat Rawicki i dowodził tym oddziałem w pierwszym etapie walk powstańczych. Brał udział w dwóch bitwach o Rawicz na początku lutego 1919 roku, z grupą powstańców tymczasowo opanował Sarnowę. Po zakończeniu działań powstańczych na froncie południowym otrzymał awans na stopień podporucznika i został dowódcą I batalionu 11 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Pełnił dalszą służbę w Krotoszynie i Skalmierzycach. Z oddziałami Wojska Polskiego wkroczył 17 stycznia 1920 roku do Rawicza, przyznanego stronie polskiej na mocy postanowień traktatu wersalskiego. W kolejnych miesiącach brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca kompanii wchodzącej w skład 69 pułku piechoty. Walczył na linii Niemna, w rejonie Lidy i Wilna na Kresach, następnie w słynnej „bitwie warszawskiej”. W trakcie polskiej kontrofensywy na Mazowszu został śmiertelnie ranny pod Myszyńcem i zmarł 27 sierpnia 1920 roku w szpitalu polowym w Ostrołęce. Pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana, odznaczony Orderem Virtuti Militari V Klasy oraz Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Po ekshumacji z cmentarza w Ostrołęce został pochowany w Rawiczu. Jest uznawany za nieformalnego przywódcę powstania wielkopolskiego na ziemi rawickiej. Patron ulic w Rawiczu, Miejskiej Górce i Pogorzeli.

Buduj Kazimierz

Zasłużony działacz Banku Żywności w Rawiczu

Buduj Kazimierz (1932-2019) Założyciel Banku Żywności Urodził się 31.01.1932 r. Pochodził z pod rawickiej Żołędnicy. W roku 1949 wraz z rodzicami zamieszkał w Rawiczu w naszej parafii. Tu też zapisał się do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. I tu właśnie przez tą organizację w kościele poznał Zofię. 29.10.1955r. zawarli związek małżeński. Ówczesnych nowożeńców pobłogosławił ks. Proboszcz Wiktor Koperski. W małżeństwie przeżyli 61 lat. Wspólnie wychowali czworo dzieci : Marię, Andrzeja, Janusza i Sławomira. Dniem wielkiej radości dla śp. Kazimierza było powołanie syna Janusza do kapłaństwa zwieńczone przyjęciem świeceń kapłańskich w poznańskiej katedrze 23 maja 1989r. Wspólnie z żoną Zofią prowadzili go do ołtarza w naszej rawickiej farze 26 maja 1989 r. Ks. Janusz Buduj jest obecnie proboszczem. Kazimierz Buduj z zawodu był ślusarzem i mechanikiem. Przez 42 lata był zatrudniony w rawickim Gazomecie. W latach 1968-1972 był radnym Powiatowej Rady w Rawiczu. Przez 4 kolejne kadencje pełnił funkcje Radnego Wojewódzkiego i to najaktywniejszego. Był między innymi przewodniczącym komisji kontroli społecznej w Lesznie, przewodniczącym komisji interwencji i odwołań Rady Nadzorczej ZUS w Rawiczu. A także współzałożycielem Banku Żywności w Rawiczu, którym kierował przez 20 lat. Był szczególnie wrażliwy na ludzką biedę. W młodości zaraz po wojnie zaznał biedy. To też go ukształtowało jako człowieka wrażliwego na niedolę innych. Był filarem na każdym kroku. Był wyjątkowym człowiekiem. Za swoje zaangażowanie w Banku Żywności oraz w naszej parafii został wyróżniony przez Ks. Abp. Stanisława Gądeckiego medalem Optime Merito Archidioecesis Posnaniensis. Przyznano mu także statuetkę Niedźwiedzia za zasługi dla Gminy Rawicz, na wniosek Akcji Katolickiej przy parafii farnej. Zmarł 1.03.2019 r. Pogrzeb śp. Kazimierza Buduja odbył się w dniu jego imienin 4.03.2019r. Mszy św. koncelebrowanej przez około 30 kapłanów przewodniczył Ks. Bp. Grzegorz Balcerek.

Boryczka Władysław

Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych

Bonikowski Jan

Działacz Harcerski, krótkofalowiec, regionalista

Jan Władysław Bonikowski urodził się 4 sierpnia 1927 r. w Wągrowcu, zmarł 17 grudnia 2008 r. w Rawiczu. W latach 40 podjął pracę jako uczeń w sklepie spożywczym przy rawickim Rynku. W latach 1943-1944 z nakazu niemieckiego został skierowany do pracy jako listonosz. Już po zakończeniu II wojny światowej pracował przy zakładaniu linii telefonicznej. W 1945 roku przeszedł do administracji poczty w Rawiczu. W 1949 r. przyszedł do centrali handlowej zajmującej się artykułami spożywczymi. W 1950 r. z rozkazu marszałka Konstantego Rokossowskiego powołano go do wojska. Jako przedwojenny aktywny harcerz trafił do kopalni „Łagiewniki” w Bytomiu. Wszyscy traktowani byli tam jak więźniowie polityczni, z czasem przyjęła się nazwa „górnicy bez wyroku”. Przeszedł kilka kopalń, potem trafił do administracji wojskowej, gdzie pracował do listopada 1952 r. Po przejściu do rezerwy rozpoczął pracę w Zarządzie Rawickich Zakładów Materiałów Budowlanych. Pod koniec lat siedemdziesiątych przeszedł do Spółdzielni Mieszkaniowej, gdzie pracował do emerytury. Jako wieloletni pracownik Spółdzielni Mieszkaniowej w Rawiczu zakładał na nowych osiedlach świetlice i kluby, organizował imprezy rozrywkowo-kulturalne, zainicjował powstanie Domu Seniora. W życiu Jana Bonikowskiego wielką rolę odegrało harcerstwo. Łączność była drugą pasja jego życia. Założył sekcję łączności przy swojej drużynie. Pokonując duże problemy organizacyjne w 1961 roku uruchomił Harcerski Klub Łączności „Rawicz” i został jego przewodniczącym. Pierwsze zezwolenie i znak SP3AXI otrzymał w 1964 roku. Klub zainicjował zawody pod nazwą „Harcerska Fala”. Jan Bonikowski był członkiem Zarządu Głównego Związku Krótkofalowców, sędzią klasy krajowej w Amatorskiej Radiolokacji Krajowej. Zapoczątkował Mistrzostwa Polski Młodych Radiotelegrafistów. Założył zastęp „Lisów”, bo preferował zajęcia łącznościowe w terenie. Po 1976 roku aktywnie działał w Zarządzie Terenowym PZK . W 1981 roku z jego inicjatywy powstała Rada łączności ZHP, której został przewodniczącym. Był organizatorem kilku edycji krajowych zawodów „Harcerska Fala”. Wielkie zasługi miał na polu Amatorskiej Radiolokacji Sportowej. Był organizatorem kilkunastu kursów i szkoleń zawodników i organizatorów ARS. Był inicjatorem upamiętnienia harcerzy Szarych Szeregów poległych za Ojczyznę. Odsłonięcie tablicy nastąpiło w Rawiczu w dniu 26.08.1998 r. Z okazji 90-lecia łączności w Wielkopolsce Jan Bonikowski napisał książkę o ludziach przeszkolonych na krótkofalowców, będącą jedynym materiałem dokumentacyjnym o łączności. Przez wiele lat rawicki klub organizował Rawickie Spotkania Eterowe przy okazji ważnych wydarzeń, jak na przykład z okazji setnej rocznicy powstania Rawickiej Spółdzielni Mieszkaniowej w 2004 r. Klub organizował seanse krótkofalarskie, w czasie których nawiązywano łączność z przyjaciółmi z całego świata. Posiadał godność honorowego Prezes Okręgu stowarzyszenia byłych żołnierzy górników. Wśród wielu odznaczeń i medali, którymi został wyróżniony są Złoty Krzyż za zasługi dla ZHP i Złota Odznaka Honorowa PZK. 17 marca 1957 r. z inicjatywy Jana Bonikowskiego zainaugurowano działalność jednej z pierwszych w kraju Poczt Harcerskich. „Poczta Harcerska - Rawicz” wchodziła w skład służb łączności Komendy Hufca Harcerskiego im. Saperów Wojska Polskiego. Zastępy pocztowe poznały pracę urzędu pocztowego, harcerze przed świętami pomagali listonoszom doręczać przesyłki. Korespondencję wychodzącą z Hufca zaopatrywano znaczkami poczty harcerskiej i datownikiem. Na listach zewnętrznych był znaczek Poczty Polskiej, a w górnym lewym narożniku – poczty harcerskiej. Jan Bonikowski był kierownikiem zespołu pocztowego z ramienia Komendy Hufca. Poczta przez cały okres działalności wydawała znaczki, nalepki, karty ozdobne i koperty z datownikami. Szczególnie aktywną działalność przejawiała w czasie obozów, zlotów i różnych uroczystości harcerskich.

Basiński Grzegorz

Lekarz Weterynarii w Rawiczu

GRZEGORZ ANDRZEJ BASIŃSKI Urodził się 23.12.1939 r. w Poznaniu, gdzie też zdobył wykształcenie podstawowe i średnie. Studia ukończył we Wrocławiu na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej, gdzie zdobył w 1965 r. tytuł lekarza weterynarii. W roku 1962 poślubił Jadwigę Wiktorię Kądziołka z Nowego Sącza (wówczas studentkę Akademii Medycznej), mieli troje dzieci. Całą swoją działalność zawodową i społeczną związał z Ziemią Rawicką. W 1965 r. rozpoczął pracę jako ordynator lecznic w Miejskiej Górce i w Rawiczu, funkcję tą pełnił do 1970-71 r. W 1970 r. podczas wypełniania obowiązków zawodowych uległ poważnemu wypadkowi i doznał urazu kręgosłupa; po dojściu do zdrowia, mimo ograniczeń ruchowych – nadal pracował. Od 1971 r. pełnił funkcję Powiatowego Inspektora Weterynaryjnej Inspekcji Sanitarnej. W latach 80-tych został współtwórcą nurtu działań, które doprowadziły do demokratycznych, strukturalnych i politycznych przemian w naszym kraju. Działał w Międzyzakładowym Komitecie Założycielskim NSZZ Solidarność Ziemi Rawickiej, uczestniczył w tworzeniu pierwszego biura tegoż komitetu, działał także w Komitetach Założycielskich NSZZ Solidarność w okolicach Rawicza. W 1986 r. podupadł na zdrowiu, w wyniku wybuchu w Czarnobylu – zachorował na czerwienicę, leczył się w Poznaniu, jednak nie poddawał się i nadal pracował zawodowo i aktywnie udzielał się społecznie. W 1990 r. z listy Komitetu Obywatelskiego Ziemi Rawickiej – uzyskał mandat Radnego Rady Miejskiej Gminy Rawicz pierwszej kadencji z funkcją Przewodniczącego. Zadanie jakie przed Nim stanęło nie było łatwe. Rodząca się na nowo demokracja lokalna wymagała nowego modelu zarządzania Gminą, a właściwie konieczność wypracowania go od podstaw. Od 1992 r. przy rawickiej Farze modlił się z Ojcami Żywego Różańca, współpracował z Bankiem Żywności „Caritas” przy tejże parafii, był członkiem Akcji Katolickiej i jednym z pierwszych członków odradzającego się w Rawiczu Bractwa Kurkowego. Od 1999 r. aż do przejścia na emeryturę (2003-2004) przejął funkcję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rawiczu, mimo iż nadal zmagał się z kolejnymi, poważnymi powikłaniami czerwienicy. Niestety w roku 2014 r. choroba dokończyła swojego dzieła, po amputacji nogi załamał się. Zmarł 26 maja 2014 r. Ceniony i lubiany. Szanowany przez współpracowników i tych, którym służył swoją fachową wiedzą – otrzymał wiele wyróżnień. MEDALE I ODZNACZENIA: 1978 r. odznaka Zasłużony Działacz Związków Zawodowych Pracowników Rolnictwa 1979 r. odznaka Za Wzorową Pracę w Służbie Weterynaryjnej 1980 r. srebrna honorowa odznaka Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynarii 1985 r. odznaka Zasłużony Pracownik Rolnictwa 1988 r. złota honorowa odznaka Zrzeszenia Lekarzy i Techników Weterynarii 2005 r. Złoty Krzyż Zasługi od Prezydenta RP w Warszawie 2012 r. medal Wielkopolskiej Izby Lekarzy Weterynarii „Amicus Veterinariae” w Poznaniu 2013 r. honorowa odznaka Za Zasługi dla Gminy Rawicz oraz Statuetka Niedźwiedzia; oba te odznaczenia wręczono podczas XXXIII Sesji Rady Miejskiej Gminy Rawicz, na wniosek Akcji Katolickiej przy rawickiej Farze.